عشق یخ زده

چی بگم از کجا بگم ؟ دردمو به کیا بگم؟

بهتره که دم نزنم حرفی از عشقم نزنم

از عشقی که گم شد و رفت

عاشق مردم شد و رفت

تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت
ولی به عشقمون قسم که تا خدا می بردمت
--------------------------------------
ز دست تو رنجیدم و چیزی نگفتم
با دیگرانت دیدم و چیزی نگفتم
کلی سفارش کرده بودی من نفهمم
این نکته را فهمیدم و چیزی نگفتم

دوستهای گلم ممنون که منو تنها نذاشتین خواستم ازتون خداحافظی کنم چون دیگه نمی یام

برای یکایک شما آرزوی موفقیت و سربلندی در تمام مراحل زندگیتان دارم

خداحافظ

                              تو را نفــــــــــــرين کرد ! ...

                          من عاشقش بودم ولي اون نبود

                        من هنوز دلتنگشم ولي اون نيست

                              من تا ابد دوسش دارم

                ولي ميدونم که اون هيچ وقت دوسم نداشت

                      من هنوم هر شب خوابشو ميبينم

            ولي ميدونم اون حتي حاضر نيست توي خواب منو ببينه

اميدوارم  عاشق بشي و عشقت همين کارو باهات بکنه تا دردي رو که من دارم تحمل ميکنم رو بفهمي که چه درديه

مي توني نگاهم نكني- اما نمي توني جلوي چشماي منو بگيري-

ميتوني بگي دوست ندارم ولي نمي توني بگي دوسم نداشته باش-

مي توني از پيشم بري ولي نمي توني بگي دنبالم نيا-

پس من نگاهت مي كنم – دوست دارم- و تا ابد دنبالت ميام.

هم قلبم واسه تو - هم کلیدش برای تو

آنگاه که اشک در چشمانم پر شد و کافي بود پلک بزنم تا روي گونه هايم بلغزد...

آنگاه که تنها نشاني هاي بودنت را گم کردم،آنگاه که از بودن من خسته شدي...

آنقدر کوچک شدم که ديگر هيچ کس مرا نديد،من رفتم و خود را به تنهايي سپردم...

و تو در دنيايي قدم گذاشتي که هيچ کس نشاني آن را نداشت...

    

مرا اینگونه باور کن...

کمی تنها

کمی بی کس

کمی از یادها رفته...

خدا هم ترک ما کرده

خدا دیگر کجا رفته...؟!

نمی دانم مرا آیا گناهی هست...؟

که شاید هم به جرم آن...

غریبی و جدایی هست...!

ای کاش غربت چشمانت ازآن من بود

ای کاش گرمای دستانت برای من بود

تموم برگهای  دفتر خیالم  پر شده است از

ای کاش ها ...؛

یاد تورا در زیر خاکستر زمان دفن کرده بودم

کویر سوزان قلبم به رویای نبودنت عادت کرده بود

ولی افسوس ...؛

افسوس که چشمان افسونگرت دوباره آتش سوزان عشق را بر پیکرم انداخت

افسوس که تنها چهره مظلومانه تو بر لوح سیاه قلبم نفس بسته

نقشی که حتی جوهر عصیانگر زمان هم قادر به محو آن نیست

نقشی که به سوز دل و اشک دیده آغشته گشته

دوباره دیدنت؛ یادآور روزهای غربتم بود